sobota, 4 października 2014

Opieszałość w słowach cudzej uległości (CielxSebastian) 1/?

     "W istocie, nie istnieje nic bardziej dającego do myślenia, jak nagłe wybudzenie się ze snu, któremu towarzyszy niezrozumiały strach i bezsilność. Po raz kolejny próbuję uporządkować w swojej głowie wszelkie niedociągnięcia i rozwinąć skróty myślowe. Jakaż to żmudna praca! Nie ma w tym przecież nic dziwnego, najwyraźniej twórczość Poe'a mi nie służy, wszystko na to przecież wskazuje, nie pozostawiając cienia wątpliwości. Jednak groza z dozą niepewności, którą jest przesycona każda fraza w jego utworach, nie może się równać ze szkaradą będącą jednako moim katem. Nawiedza mnie o każdej porze dnia, jak i nocy. Czego ode mnie chce?"
        Wstałem, ale nagły przypływ bezradności i uświadomienie sobie, w jakiej sytuacji przyszło mi się znaleźć, uniemożliwiły mi stawianie dalszych, chwiejnych kroków. Z powrotem usadowiłem się na łóżku, wyczekując dźwięku obcasów, które wytyczą powrotny szlak, zmierzając do mojej sypialni. I ta uciążliwa niepewność, ostatnimi czasy dająca się we znaki, z każdym kolejnym dniem stawała się coraz bardziej nieznośna. Co ją powodowało? Co powodowało mój wewnętrzny niepokój? Bliskość tego, co nieuniknione i nieuchronne, to, że nie mogłem tego jasno zdefiniować i wytłumaczyć? Co może mnie zbliżyć do jasności i prawdy? Czym jest już dobrze zaznajomione ze mną "co"?
         Słyszę. Obuwie, które wraz z zetknięciem się z posadzką roznosi w hallu rozkoszne stąpnięcia. Słodki dźwięk, będący na podobieństwo kląskających dzieci, nieudolnie naśladujących galop koni. Jest już tak bliski, a dalsze wyczekiwanie tego, co jest jego powodem, mogłoby tylko mi przysporzyć dalszych udręk. Chęć konfrontacji z tym, co dopomoże ująć w czyny i słowa najbardziej utajone w odmętach umysłu wątpliwości i uwolnić dzikość pierwotnych instynktów. Czy tego właśnie żądam?
Nie słyszę już kroków. Pozwalam sobie na bezmyślne wodzenie wzrokiem po ścianach, skąpanych w promieniach leniwego poranka. Nie mogę już nawet się zdobyć na odsłonięcie zasłon, które  w swej zachłanności posiadły światłość dzisiejszego dnia. Wyczekuję zbawienia, co wyswobodzi mnie z przywar w ludzkiej gnuśności. 
Jest to zbawienie, które przecież nie nadejdzie.
- Paniczu?
      Słowo, na które moje ciało samoistnie reaguje dreszczem, a ten wraz ze swym przybyciem daje stabilizację. Już niczego więcej nie łaknę, jak możliwości ujrzenia tego, z którego ust padł wyraz niosący ze sobą kres goryczy felernego początku dnia powszedniego.

- Paniczu? Czy wszystko jest w porządku? Nie wypełniłeś swoich porannych powinności w kwestii formalności, takie zachowanie nie jest do Ciebie podobne. Coś Cię nie pokoi, Paniczu? Niedługo zjawi się w naszej posiadłości Lau, nie każmy mu czekać.

     Słowa, wyzbyte z  jakichkolwiek głębszych uczuć. Słowa, które nie dają nadziei na lepsze jutro, ale jednocześnie jej nie odbierają.
Chciałbym, aby czyjeś słowa mogły być obietnicą zmian i powrotu do tego, co przepadło. Jednak obecnie są one jedynie ostoją dla mojej osoby, mojego kruchego ciała, nieumiejącego posiąść niczego na stałe i uchronić czyjegokolwiek istnienia od stracenia. 

Teraz tylko Ja, mogę samemu sobie coś obiecać.

Czy w takim razie mogę bez wahania powiedzieć, że wszystko jest w jak najlepszym porządku? 

- Jest świetnie, Sebastianie. Naprawdę. Nie kłopocz się, nie musisz udawać zmartwionego moim stanem. Szczerze mówiąc, nie ma o co się martwić. Zresztą nieudolny z Ciebie aktor.

- Ależ Paniczu...

Odkąd wszedł ani razu mój wzrok nie spoczął na jego twarzy, ale to okazało się zbyteczne - bez tego rysował się przede mną obraz lokaja, przyozdobionego o szyderczy uśmieszek. Z ciężkim sercem przyjmowałem do wiadomości to, że nigdy nie będziemy żywić do siebie żadnych szczerych uczuć, tak jak to ma miejsce w relacjach pomiędzy "normalnymi ludźmi". 
Dołożę wszelkich starań, aby być dla tego monstrum dostatecznie wyrozumiałym, ale jednocześnie postaram się nie zapomnieć o tym, że nie jest to człowiek. Pomimo, że mimowolnie wypierałem to dotychczas ze swojej świadomości, by czerpać z każdej miło spędzonej chwili w jego towarzystwie jak najwięcej, muszę zdobyć się na stwierdzenie, że nie mogę mu ufać.

- Cieszę się, że Panicz ma się dobrze, toteż proszę o przystąpienie do realizacji codziennych zadań.
- Oczywiście, Sebastianie. I bez Twoich upomnień wiem, co należy robić.

 Pomiędzy nami nie wywiązała się żadna rzeczowa dyskusja, która choćby w nikłej części nawiązywała do moich uwag, odnośnie jego emocjonalności. Do postaci Sebastiana niewątpliwie pasowało określenie "sztywny służbista", a jak na złość - wszyscy mnie postrzegają jako osobę nad wyraz poważną. 
Nie wiem, czy miał to okazję zauważyć, ale na mojej twarzy przez moment można było dostrzec rozczarowanie takim stanem rzeczy. Z pewnością zdałem się wtedy niezwykle naiwnym, myśląc, że demon zdołałby w jakikolwiek sposób uzewnętrznić swoje uczucia względem kogokolwiek, bądź czegokolwiek.
W dalszym ciągu siedziałem w bezruchu, moje ciało zastygło i nie było skore do wykonywania żadnych poleceń.

- Jednak coś Cię trapi. Czy ktoś Cię zranił, przysporzył cierpień? Jestem Twoim najwierniejszym sługą, nie wahaj się więc i mów, co mam czynić, wystarczy Twój rozkaz, słowo. 

Pomimo, że był demonem i w rzeczywistości żadne moje zdanie nie stanowiłoby dla niego powodu do głębszych rozmyślań i refleksji, nie potrafiłem mu powiedzieć, co mi leży na sercu, aż dziw, że budził we mnie taki szereg specyficznych i ciężkich do pojęcia emocji. Był to pierwszy raz, gdy poczułem coś tak osobliwego i odmiennego od  znanych mi dotychczas uczuć. 
Ostentacyjnie rzuciłem się na śnieżnobiałą, niesamowicie miękką pościel, o wiele wyraźniej odczuwając jej niespotykaną, aksamitną strukturę. Moje zmysły w owej chwili zdawały się być bardziej wyczulone na bodźce niż zazwyczaj. Otaczająca mnie rzeczywistość, na chwilę obecną, zdawała się być taka odległa od bycia w istocie jawą.


1 komentarz: